пинјин

Именка

пи́нјин м.

1. Систем за романизација (фонетско запишување и тренслитерација во латинично писмо) на мандаринскиот јазик кој се користи во Кина. Служи како индикатор за изговорот на кинеските знаци. Се состои од околу 70 неправилни „гласови“ (не вклучувајќи ги акцентите) од самогласки, согласки и гласови кои се неправилни. Користи четири различни акценти за секоја самогласка: ā, á, ǎ, à, но некаде тоновите се означуваат со бројки ^{1 2 3 4} (на пр. pīnyīn или pin¹yin¹).

Видете исто така

• Индекс:Кинески пинјин
• Македонска транскрипција на кинескиот јазик според пинјин